MHP ve Ülkü Ocakları’nı Mahkeme Kararı Olmadığı Süreçte Mahkûm Eden CHP, Kendi Suçlularına Neden Masumiyet Zırhı Biçiyor?

Hukuk, kimsenin siyasi ajandasına göre eğilip bükülecek bir oyun hamuru değildir. Ancak ne yazık ki bugün, "adalet" sözcüğünü dilinden düşürmeyenlerin, iş ucu kendilerine dokunduğunda nasıl birer hukuk savunucusuna dönüştüklerini, başkalarını hedef alırken ise hukukun en temel ilkelerini nasıl ayaklar altına aldıklarını ibretle izliyoruz.

Bunun en somut ve en hazin örneğini Sinan Ateş davası sürecinde bizzat CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in tavırlarında gördük. Özel, aylarca kürsülerden "o iki kişi" diyerek MHP Genel Başkan Yardımcıları Semih Yalçın ve İzzet Ulvi Yönter’i doğrudan hedef gösterdi. Henüz ortada ne bir mahkumiyet kararı ne de bu isimleri cinayetle bağdaştıran hukuki bir kesinlik varken; bir ana muhalefet lideri sıfatıyla toplumu manipüle etti, isimleri "şüpheli" veya "azmettirici" parantezine alarak açıkça itibar suikastı yaptı. Anayasa’nın en temel direği olan masumiyet karinesini, sırf siyasi bir alanı konsolide etmek için bir kenara iten Özel, lekelenmeme hakkını adeta askıya aldı.

Ancak ne hikmetse, aynı eller İstanbul Büyükşehir Belediyesi’ne (İBB) yönelik yolsuzluk ve usulsüzlük iddialarına uzandığında rüzgar bir anda tersine dönüverdi. Dün başkaları için "o iki kişi" diyerek yargısız infaz korosu kuranlar, bugün kendi kapılarının önünde bir müfettiş gördüklerinde "masumiyet karinesi" diye feryat ediyorlar. Kendi bürokratlarının lekelenmeme hakkını anayasal bir kutsal gibi savunanlar, aylar boyunca sistematik bir şekilde hedef gösterdikleri insanların onurunu ve hukuki statüsünü neden bir saniye bile düşünmediler?

Bu, tam anlamıyla bir siyasi tutarsızlık ve hukuk tanımazlıktır. Adalet, sadece sizin mahallenizdeki insanlar için geçerli bir sığınak değildir. Eğer bir ülkede lekelenmeme hakkını savunacaksanız, bunu sadece partilileriniz veya belediye başkanlarınız için değil, en sert siyasi rakibiniz için de savunmak zorundasınız. Aksi takdirde yaptığınız şey hukuk mücadelesi değil, "sıra bana gelmesin" korkusuyla yapılan bir algı operasyonudur.

Başkasına "suçlu" yaftası yapıştırırken hukukun evrensel ilkelerini rafa kaldıranların, sıra kendilerine geldiğinde o raflardan tozlu anayasa kitaplarını indirmesi halkın gözünden kaçmıyor. Hukuk bir gün herkese lazım olur; ama sadece kendi başı sıkıştığında adaleti hatırlayanların, başkalarının hakkı yenirken takındıkları o saldırgan tavır, tarihe bir "CHP tipi çifte standart" vesikası olarak geçecektir.